TD Securities’ten Daniel Ghali, altını ABD gücü ve bütçe disiplinine (devletin gelir-gider dengesini sürdürülebilir tutabilme) dair görüşlere dayanan bir “Hegemon işlemi” ile ilişkilendiriyor. Ghali’ye göre güç algısı; yabancı alacaklıların (ABD’ye borç verenler), merkez bankalarının ve genel piyasanın ABD’nin “aşırı ayrıcalık” (dünyanın başlıca rezerv parası olan dolar sayesinde daha kolay borçlanabilme ve dış açık finanse edebilme avantajı) kapasitesini nasıl değerlendirdiğini belirliyor.

Ghali, geçen yılki “değer kaybı işlemi”nin (paranın satın alma gücüne olan güvenin zayıflaması teması) en belirgin biçimde kıymetli metallerde görüldüğünü söylüyor ve her iki temanın da doların “değer saklama” (birikimi uzun vadede satın alma gücünü koruyarak tutabilme) işleviyle bağlantılı olduğunu vurguluyor. Ayrıca jeopolitik dayanıklılığın (ülkenin uluslararası alanda etkisini sürdürme gücü), ABD’nin bu rolü savunabilme kapasitesine duyulan güvenle yakından ilgili olduğunu ekliyor.

Hegemon Trade And The Dollar Store Of Value

Ghali, İran savaşı kapsamında mevcut “kur savunması” (ülkenin para birimini korumak için rezerv satışı, faiz artırımı, sermaye hareketlerini sınırlama gibi adımlar) döneminin, Batı’nın tam zafer beklentileri güçlenirken altın için olumsuz olduğunu belirtiyor. Bunun, ülkelerin rezerv çeşitlendirmesi (rezervleri dolar dışı varlıklara yayma) yerine enerji ithalatı, ekonomik istikrar ve kur istikrarını önceliklendirmesi nedeniyle altın alımını azalttığını söylüyor.

Ghali, kur savunmasının sona ermesi; özellikle olumsuz bir ateşkes (taraflardan biri için kötü sonuçlanan anlaşma) yoluyla olursa, altındaki yükseliş trendinin (uzun süreli fiyat artışı) bir sonraki ayağını tetikleyebileceğini ifade ediyor. Bunu, altına daha hızlı rezerv kaydırma ve ABD’nin borç yükünün (birikmiş kamu borcunun ekonomi üzerinde baskı yaratması) yeniden öne çıkmasıyla ilişkilendiriyor.

Bu makale, bir yapay zekâ aracıyla hazırlandı ve bir editör tarafından incelendi.

2025’te “değer kaybı” anlatısının kıymetli metalleri yukarı taşıdığını gördük. Şimdi piyasanın odağı, altının değerini ABD gücü ve bütçe sağlığına bağlayan “Hegemon işlemi”ne kaymış durumda. Bu tema, basit enflasyondan (fiyatların genel artışı) çok, doların uzun vadede “değer saklama” rolüyle ilgili.

Positioning And Options Strategy

İran’daki süren çatışma şu an altın için baskı unsuru oluşturuyor ve fiyatları dar bir bantta tutuyor. İlgili ülkeler “kur savunması” aşamasında; altın rezervi artırmak yerine enerji güvenliğine ve ekonomik istikrara odaklanıyor. Dünya Altın Konseyi verileri, 2026’nın 1. çeyreğinde merkez bankalarının altın alımlarının bir önceki çeyreğe göre %15 düştüğünü gösteriyor; bu da önceliklerin geçici olarak değiştiğine işaret ediyor.

Önümüzdeki haftalar için bu durum, altın vadeli işlemleri (ileri tarihte teslim için standart sözleşmeler) açısından düşüş yönlü ile nötr arasında bir duruşu destekliyor. Yatırımcıların, Batı lehine bir ateşkes gerçekleşir ve bu da doları güçlendirirse, olası düşüşe karşı korunmak için kısa vadeli satım opsiyonları (put: belirli fiyattan satış hakkı) aldığı görülüyor. Yakın vadeli altın opsiyonlarında ima edilen oynaklık (implied volatility: opsiyon fiyatlarına yansıyan beklenen fiyat dalgalanması) yaklaşık %14’e gerilemiş durumda; bu da piyasanın daha sakin bir seyir beklediğini ve bu tür koruma pozisyonlarının maliyetini düşürdüğünü gösteriyor.

Buna karşılık asıl fırsat, kur savunmasının bozulması ihtimalinde görülüyor. Cenevre’deki görüşmelerden olumsuz bir ateşkes çıkması veya ABD’nin jeopolitik etkisini kaybettiğine dair bir işaret, altında yeni bir güçlü yükseliş döneminin tetikleyicisi olabilir. 1970’lerde de benzer bir süreç yaşanmış; ABD’nin ekonomik yönetimine duyulan güven zayıflayınca ve dolar-altın bağı koptuktan (doların altına çevrilebilirliğinin kaldırılması) sonra altın hızla yeniden fiyatlanmıştı.

Bu nedenle, Eylül ve Aralık 2026 vadeli sözleşmelerinde daha uzun vadeli alım opsiyonları (call: belirli fiyattan alış hakkı) alarak sert bir yukarı hareket için pozisyon alındığı belirtiliyor. Piyasa şu an bu jeopolitik riski yeterince fiyatlamıyor; odağı daha çok ABD Merkez Bankası’nın (Fed) bir sonraki adımına vermiş durumda. Oysa ABD’nin borcun millî gelire oranı (debt-to-GDP: borç yükünün ekonomiye göre büyüklüğü) son CBO (Kongre Bütçe Ofisi) tahminlerine göre %125’i aştı. Algı değişirse, ülkeler rezervlerini ABD borcundan (özellikle ABD tahvilleri) uzaklaştırıp çeşitlendirmeye yöneldikçe bu pozisyonlar önemli kazançlar sağlayabilir.