Japonya’da gıda ve enerjiyi hariç tutan ulusal TÜFE (tüketici fiyat endeksi), martta yıllık bazda %2,4 arttı. Bu oran, önceki %2,5 seviyesinden geriledi.
Japonya’da çekirdek enflasyonun (gıda ve enerji hariç enflasyon) %2,4’e düşmesi, fiyat baskılarının (enflasyonu yukarı iten etkenler) zirveye yaklaşmış olabileceğine işaret ediyor. Bu durum, Japonya Merkez Bankası’nın (BOJ) faiz artışlarına (politika faizini yükseltme) agresif şekilde hız verme ihtiyacını bir miktar azaltıyor. Bunu, 2026’nın ikinci çeyreğinde hızlı ve ardışık faiz artırımı beklentilerini azaltma sinyali olarak görüyoruz. Veriler, 2024’teki politika değişiminin ardından güçlenen “şahin” duruşa (faiz artırımı yanlısı beklenti) da ters düşüyor.
Para Birimi Stratejisine Etkileri
Döviz yatırımcıları için bu tablo, “yen carry trade”i (düşük faizli yenden borçlanıp daha yüksek faiz veren para birimlerine yatırım yapma) yeniden cazip kılıyor. ABD ile faiz farkının (iki ülkenin faiz oranları arasındaki makas) geniş kalması muhtemel. Özellikle yenin dolar karşısında 160 seviyesine yakın işlem görmesi, onlarca yılın en yüksek zayıflık düzeylerinden biri. Zayıf ya da yatay yen senaryosundan faydalanan stratejiler değerlendirilebilir; örneğin dolar/yen paritesinde “paranın dışında” JPY alım opsiyonu (mevcut kurun üzerinde kullanım fiyatlı, yenin güçlenmesine oynayan opsiyon) satmak.
Bu ortam Japon hisse senetleri için de destekleyici. Nikkei 225 vadeli işlemlerinde (belli bir tarihte önceden belirlenen fiyattan alım-satım sözleşmesi) uzun pozisyonlar (fiyat artışına oynayan pozisyon) düşünülebilir. Daha yavaş faiz artışı, şirketlerin borçlanma maliyetlerinin (kredi ve tahvil finansmanındaki faiz yükü) beklenenden daha sınırlı yükselmesi anlamına gelir; bu da kâr marjlarını (şirketin satıştan elde ettiği kârın oranı) korur. Şirket kâr marjları son açıklanan çeyrekte ortalama %8 büyümüştü. 2025’te piyasalar faiz artışlarının hisselere etkisi konusunda daha tedirgindi; bu kaygı azalıyor.
Tahvil tarafında, enflasyondaki yavaşlama Japonya Devlet Tahvili (JGB) getirilerinin (tahvil faizi/ yatırımcının talep ettiği getiri) daha sınırlı yükselme ihtimalini artırıyor. Şu sıralar %1,1 civarında olan 10 yıllık JGB getirisi, yakın vadede %1,5’e yönelme konusunda daha düşük olasılığa işaret ediyor. Bu istikrar, getirinin belirli bir bantta kalacağına oynayan türev ürünleri (fiyatı başka bir varlığa bağlı sözleşmeler) JGB vadeli işlemlerinde doğrudan kısa pozisyonlara (fiyat düşüşüne oynama) kıyasla daha cazip kılıyor.
Son “Shunto” bahar ücret görüşmeleri de bu çerçeveyi destekliyor: ortalama ücret artışı yaklaşık %4,6 oldu. Bu oran tarihsel olarak güçlü ve reel ücret artışını (enflasyondan arındırılmış ücret artışı) destekliyor; ancak 2025’te görülen %5,2’lik artışa göre daha ılımlı. Ücret artışındaki bu yavaşlama, merkez bankasına bir sonraki adım öncesi izleme alanı sağlıyor.
