Altın fiyatları bu yıl sert dalgalandı; ons başına yaklaşık 4.405 ABD doları ile 5.450 ABD doları arasında gidip geldikten sonra 4.800 ABD doları civarında dengelendi. Zirve 30 Ocak’ta yaklaşık 5.450 ABD doları, dip ise 23 Mart’ta yaklaşık 4.405 ABD doları oldu.
Düşüş; güçlü satışlar, ABD dolarındaki güçlenme, ABD tahvil getirilerindeki artış, petrol fiyatlarındaki yükseliş, hisse senetlerindeki zayıflama ve Orta Doğu’daki süren çatışmalarla ilişkilendirildi. Gerilimin tırmanması sonrası piyasalar, 2026 sonuna kadar Federal Rezerv’in (Fed) beklenen faiz indirimlerinin en az 25 baz puanını (bp; yüzde 0,25) fiyatlamadan çıkardı; bu durum altın üzerinde baskı yaratabilir.
Near Term Price Drivers
Kısa vadede altın, haber akışına göre işlem gördü; döviz piyasası da jeopolitik riskteki değişimlere hassas kaldı. Gerilim yükseldiğinde ABD doları güçlenme eğilimi gösterdi; gerilim düştüğünde ise zayıflama eğilimi öne çıktı.
Uzun vadede ise daha zayıf bir ABD doları ve süren yapısal risklerin altını desteklemesi bekleniyor. Öne çıkan unsurlar; jeopolitik risk, ekonomi politikalarındaki belirsizlik, ABD dolarında olası zayıflama, küresel dengelerde değişim ve merkez bankalarının süren altın talebi.
Madencilik arzının 2026–27 döneminde sınırlı artması, geri dönüşümün (hurda altın) ise şimdiye kadarki zayıf tepkinin ardından daha belirgin artması bekleniyor. Yüksek fiyatlar; özellikle fiyat hassasiyeti yüksek gelişen ülkelerde, ayrıca giderek daha fazla gelişmiş ülkelerde mücevher ve altın sikke alımlarını azaltıyor.
Bu yıl sert oynaklık (volatilite; fiyatın hızlı ve geniş aralıkta hareket etmesi) görüldü: Altın, ocakta 5.450 dolar yakınındaki rekor seviyeden mart sonundaki 4.405 dolar civarındaki dip seviyeye indi. Son toparlanmanın 4.800 dolar seviyesine gelmesi, yoğun pozisyon kapamanın (likidasyon; kaldıraçlı veya büyük pozisyonların hızla çözülmesi) ardından fiyatın bir süre yatay seyredebildiğine işaret ediyor. Bu fiyat hareketi, kısa vadede manşetlere bağlı ani hareketlere karşı temkinli olunması gerektiğini gösteriyor.
Potential Trading Approaches
Önümüzdeki haftalarda fiyatlar, ABD makro verilerine ve jeopolitik risk algısındaki değişime duyarlı kalabilir. ABD Dolar Endeksi 105 seviyesinin üzerinde güçlü seyrederken, mart ayı TÜFE (CPI; tüketici fiyat endeksi) verisi enflasyonun %3,1 ile kalıcı olduğuna işaret etti; bu da Fed’in yakın vadede faiz indirimlerine ilişkin beklentileri zayıflattı. Bu tablo, altındaki yükselişin şimdilik sınırlı kalabileceğini düşündürüyor.
Kısa vadeli belirsizlikte, yatırımcılar fiyatın belirli bir bantta gidip gelmesinden faydalanan stratejileri değerlendirebilir. Örneğin uzun pozisyona karşı “out-of-the-money” (kullanım fiyatı mevcut fiyatın dışında; prim daha düşük) alım opsiyonu (call; belirli fiyattan alma hakkı) satmak, opsiyon primi (satıştan elde edilen gelir) yoluyla gelir yaratabilir ve net yön oluşmasını beklerken zaman kazandırır. Bu, yüksek oynaklıktan yararlanırken yeni ve büyük bir yön riski (fiyatın tek yönde sert gitmesi) eklememeyi hedefler.
Buna karşın uzun vadeli görünüm; ABD dolarının zamanla zayıflaması ve merkez bankası talebinin güçlü kalması nedeniyle destekleyici. 2026’nın ilk çeyrek verileri, merkez bankalarının rezervlerine 250 tonun üzerinde altın eklediğini gösterdi. Bu yapısal destek, piyasada güçlü bir taban oluşturuyor.
Beklenen yukarı yönlü hareket için yatırımcılar, örneğin 2027 başında vadesi dolan daha uzun vadeli alım opsiyonlarını değerlendirebilir. Bu, yılın ilerleyen döneminde Fed’den politika değişikliği (faiz indirimi veya daha gevşek duruş) ya da yeniden artan jeopolitik gerilimlerin tetiklediği olası yükselişe katılım sağlar. “Bull call spread” (yükseliş alım spread’i; bir alım opsiyonu alıp daha yüksek kullanım fiyatlı başka bir alım opsiyonu satarak maliyeti düşürme) kullanmak da bu uzun vadeli yükseliş beklentisinin ilk maliyetini azaltmanın etkili bir yolu olabilir.
