BNP Paribas, hükümetin akaryakıt fiyatlarına tavan koyması ve sübvansiyonları (devletin fiyatları düşük tutmak için ödediği destek) artırmasının ardından Endonezya’nın kamu maliyesi durumunu değerlendiriyor. Banka, Brent petrolün (küresel petrol fiyatı için referans gösterge) 2026’da ortalama 92–100 dolar olması halinde sübvansiyon maliyetlerinin GSYH’nin (ekonominin toplam büyüklüğü) yaklaşık %0,6’sına çıkabileceğini belirtiyor.
Banka bunu Malezya ile karşılaştırıyor; para birimleri mevcut seviyelere yakın kalırsa maliyetin GSYH’nin %0,2’si olacağını tahmin ediyor. ABD doları karşısında ilave değer kaybının (kurun zayıflaması) sübvansiyon maliyetlerini artıracağını not ediyor.
BNP Paribas, başka harcamalar kısılmadığı takdirde Endonezya’nın bütçe açığının (devletin gelir-gider farkı) 2026’da parlamentonun belirlediği GSYH’nin %3’lük sınırını aşabileceğini söylüyor. Ayrıca, küresel piyasalarda finansman şartları sıkılaşırsa (dış borçlanma zorlaşır ve pahalanırsa) Endonezya’nın iç piyasasının (yerli yatırımcı ve yerel fonlama) hükümetin finansman ihtiyacını karşılamak için yeterince büyük olmadığını ekliyor.
Analizde Endonezya’nın kamu borcu oranı GSYH’nin %40,5’i olarak veriliyor. Ayrıca incelenen ülkeler içinde borç yapısının (vade, para birimi ve yatırımcı kompozisyonu) en kırılgan olduğu ve ABD uzun vadeli faizlerinin yükselmesine karşı hassas bulunduğu ifade ediliyor.
Brent ham petrolün varil başına yaklaşık 98 dolarda işlem görmesi, öngördüğümüz yüksek maliyet senaryosunu güçlendirirken Endonezya’nın kamu maliyesi üzerindeki baskının arttığını görüyoruz. Buna ABD 10 yıllık tahvil faizinin (ABD’nin uzun vadeli borçlanma faizi) %4,75 civarında seyretmesi de eklenince, dış kaynağa bağımlı bir ülke için koşullar zorlaşıyor. Hükümetin akaryakıt sübvansiyonlarını sürdürme kararı, bütçe açığının bu yıl GSYH’nin %3’lük yasal sınırını aşma riskini belirgin şekilde artırıyor.
Endonezya rupisi (IDR) üzerindeki doğrudan baskı daha görünür hale geliyor; para birimi son dönemde dolar karşısında 16.500 seviyesini test etti. Yabancı yatırımcıların kaygılarına işaret eden bir gelişme olarak, Nisan başından bu yana Endonezya devlet tahvillerinden net çıkış (giriş-çıkış farkı) 1,2 milyar doların üzerine çıktı. Türev ürün (fiyatı başka bir varlığa bağlı sözleşme) işlemi yapanlar, önümüzdeki aylarda IDR’de ek zayıflık ihtimaline karşı pozisyon almayı değerlendirebilir; örneğin USD/IDR alım opsiyonu (belirli fiyattan dolar alma hakkı) almak veya NDF (teslimatsız vadeli işlem; vade sonunda döviz teslimi yerine nakit fark ödenir) kullanmak.
Bu bütçe baskısı ve kur zayıflığı, Bank Indonesia’yı beklenenden önce adım atmaya zorlayabilir; 2025 sonundaki faiz indirimlerine rağmen. Kurun savunulması ve devlet tahvillerinin cazibesinin korunması için önümüzdeki haftalarda faiz artışı (politika faizinin yükseltilmesi) gündeme gelebilir. Bu nedenle kısa vadeli faizlerin yükselmesine karşı faiz swapı (tarafların faiz ödemelerini değiştirdiği sözleşme) ile pozisyon almak daha temkinli bir seçenek olabilir.
Endonezya’nın algılanan kredi riski de (borcunu ödeyememe ihtimali) hükümet borcunun kırılgan yapısı nedeniyle artıyor. Temerrüde karşı sigorta maliyeti, CDS (kredi temerrüt takası; borcun ödenmemesi riskine karşı sigorta benzeri sözleşme) ile ölçüldüğünde son bir ayda 15 baz puan yükseldi. 5 yıllık CDS almak, yatırımcı algısındaki bozulmaya karşı korunmanın ya da bu bozulmadan kazanç sağlamanın daha doğrudan bir yolu.
