บีเอ็นวาย (BNY) ระบุว่า เงินดอลลาร์สหรัฐแข็งค่ามากกว่าเมื่อเทียบกับตะกร้าสกุลเงินเอเชียเหนือที่ถ่วงน้ำหนักตามการนำเข้า มากกว่าการแข็งค่าเมื่อเทียบกับสกุลเงินหลักแบบดั้งเดิม ซึ่งความแตกต่างดังกล่าวอาจส่งผ่านไปยังกดดันเงินเฟ้อสหรัฐได้ จากการที่สหรัฐขาดดุลการค้ากับภูมิภาคนี้ โดยนับตั้งแต่ต้นปี (YTD) บนฐานถ่วงน้ำหนักตามสัดส่วนการนำเข้าของสหรัฐ ดอลลาร์เมื่อเทียบกับตะกร้าเอเชียเหนือที่ประกอบด้วย หยวนจีน (CNY) เยนญี่ปุ่น (JPY) ดอลลาร์ไต้หวัน (TWD) และวอนเกาหลี (KRW) ปรับขึ้นเกือบ 4% ในปีนี้ ขณะที่ดัชนีดอลลาร์ในวงกว้างปรับขึ้น 1%

รายงานระบุว่า สกุลเงินของประเทศผู้ส่งออกในเอเชียเหนือยังปรับตัวไม่ทันปัจจัยพื้นฐาน แม้จะมีดุลการค้าเกินดุลกับสหรัฐในระดับสูง ส่งผลให้การปรับตัวของดุลบัญชีเดินสะพัดไม่สม่ำเสมอ และเพิ่มความเสี่ยงที่การประเมินมูลค่าเงินดอลลาร์จะ “เลยระดับ” (overshoot) รายงานเสริมว่า แม้ความแตกต่างด้านการเติบโตและนโยบายยังหนุนให้ดอลลาร์ทำผลงานดีกว่าสกุลเงินหลักแบบดั้งเดิม แต่ชี้ว่า การเปลี่ยนแปลงด้านเงื่อนไขการค้า (terms of trade) ยังไม่สะท้อนในอัตราแลกเปลี่ยนของเอเชียเหนือ นอกจากนี้ยังระบุว่าสหรัฐอาจเพิ่มแรงกดดันให้สกุลเงินเหล่านี้ปรับตัวให้สอดคล้องกับ “ปัจจัยพื้นฐานที่แข็งแกร่ง” ซึ่งจะช่วยให้เฟดหลีกเลี่ยงการ overshoot ที่อาจทำให้นโยบายการเงินซับซ้อนขึ้น

ตลาดเผชิญความแตกต่างระหว่างดอลลาร์กับสกุลเงินเอเชียเหนือ

ภายใต้วันที่ปัจจุบัน 4 มิถุนายน 2026 เราเห็นความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างความแข็งแกร่งของดอลลาร์สหรัฐเมื่อเทียบกับสกุลเงินหลักดั้งเดิม กับความแข็งแกร่งที่มากกว่ามากเมื่อเทียบกับสกุลเงินเอเชียเหนือ ดัชนีดอลลาร์ปรับขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่ดอลลาร์แข็งค่าขึ้นเกือบ 4% ในปีนี้เมื่อเทียบกับตะกร้าที่ประกอบด้วย หยวนจีน เยนญี่ปุ่น ดอลลาร์ไต้หวัน และวอนเกาหลี ช่องว่างดังกล่าวสร้างความตึงเครียดสำคัญในตลาด และเราคาดว่าจะเกิดการปรับสมดุลในท้ายที่สุด

ความไม่สอดคล้องของค่าเงินนี้เริ่มกลายเป็นปัจจัยต่อเงินเฟ้อสหรัฐ ซึ่งยังเป็นประเด็นกังวล โดยรายงาน CPI เดือนพฤษภาคม 2026 ล่าสุดชี้ว่าเงินเฟ้อพื้นฐานอยู่ที่ 3.1% ยังดื้อดึงสูงกว่าเป้าหมายของเฟด ข้อมูลการค้าล่าสุดยังระบุว่า การขาดดุลการค้าสินค้าของสหรัฐกับจีนขยายตัวอีกครั้งในเดือนเมษายน 2026 ตอกย้ำว่าระดับค่าเงินเหล่านี้ยังไม่สะท้อนดุลการค้าที่แท้จริง เราเชื่อว่าสถานการณ์นี้ไม่ยั่งยืน และเพิ่มความเป็นไปได้ของการแทรกแซง

เราจับตาความเป็นไปได้ที่วอชิงตันจะเพิ่มแรงกดดันเชิงวาทกรรมให้สกุลเงินเหล่านี้แข็งค่า เนื่องจากดอลลาร์ที่อ่อนค่าลงเมื่อเทียบกับคู่ค้าหลักเหล่านี้จะช่วยลดต้นทุนการนำเข้า ตัวอย่างเช่น เมื่อ USD/JPY ทรงตัวใกล้ระดับ 162 ซึ่งเป็นระดับสูงสุดในรอบหลายทศวรรษ ความเสี่ยงของการดำเนินการแบบประสานงานหรือการแสดงความเห็นโดยตรงจากกระทรวงการคลังสหรัฐกำลังเพิ่มขึ้น การดำเนินการดังกล่าวมีเป้าหมายเพื่อบังคับให้เกิดการปรับตัวที่ตลาดยังไม่ทำจนถึงขณะนี้

นัยต่อกลยุทธ์อนุพันธ์และความเสี่ยงเชิงนโยบาย

สำหรับผู้ค้าตราสารอนุพันธ์ ประเด็นนี้บ่งชี้ถึงการวางสถานะเพื่อรองรับการแข็งค่าของสกุลเงินเอเชียเหนือเมื่อเทียบกับดอลลาร์สหรัฐในที่สุด โดยขณะนี้ความเสี่ยงเอนไปทางการปรับฐานอย่างรุนแรงมากกว่าการไต่ระดับขึ้นต่อของดอลลาร์เมื่อเทียบกับกลุ่มสกุลเงินดังกล่าว ดังนั้นเราควรพิจารณากลยุทธ์ที่ได้ประโยชน์จากการปรับลงของคู่เงินอย่าง USD/JPY และ USD/KRW ในช่วงไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า

แนวทางที่เป็นรูปธรรมคือ การซื้อออปชันคอลที่อยู่นอกเงิน (out-of-the-money) บนเงินเยนญี่ปุ่นหรือวอนเกาหลี โดยกำหนดอายุสัญญาในช่วง 1–3 เดือนข้างหน้า ซึ่งเป็นวิธีจำกัดความเสี่ยงเพื่อเก็บโอกาสจากการปรับราคาอย่างรวดเร็ว หากแรงกดดันทางการเมืองจากสหรัฐเพิ่มขึ้น หรือมีการเปลี่ยนแปลงนโยบายอัตราแลกเปลี่ยน ระดับความผันผวนที่ยังต่ำในบางคู่เงินอาจเปิดโอกาสให้มีจุดเข้าที่น่าสนใจสำหรับกลยุทธ์ออปชันลักษณะนี้

ในอดีต ความคลาดเคลื่อนของค่าเงินอย่างรุนแรงที่หนุนหลังด้วยความไม่สมดุลของการค้าในระดับมาก มักจบลงด้วยการกลับทิศอย่างฉับพลันที่ขับเคลื่อนด้วยนโยบาย เช่น ข้อตกลงพลาซ่า (Plaza Accord) ปี 1985 แม้เราไม่ได้คาดการณ์เหตุการณ์เดียวกันแบบถอดแบบ แต่บทเรียนในอดีตชี้ให้เห็นว่าสถานการณ์ประเภทนี้อาจคลี่คลายอย่างรวดเร็วเพียงใด เมื่อผู้กำหนดนโยบายตัดสินใจลงมือทำ และสภาพแวดล้อมปัจจุบันมีแรงตึงเครียดพื้นฐานที่คล้ายกันอยู่หลายประการ