Brent powrócił w okolice 100 USD za baryłkę, po tym jak eskalacja napięć na linii USA–Iran ponownie skierowała uwagę rynku na Cieśninę Ormuz. 3 września cena sięgnęła 97,62 USD, wobec dziennego dołka 84,20 USD z 26 sierpnia, podczas gdy WTI wzrósł w tym samym okresie do 93,13 USD z 79,62 USD. Wcześniej w tym roku Brent dotarł do 126,41 USD (30 kwietnia), najwyżej od marca 2022 r., co oznacza, że do 130 USD brakuje mniej niż 4 USD powyżej tego szczytu z 2026 r.; z poziomu 97,62 USD dystans do 130 USD wynosi ok. 33%. Artykuł traktuje poziomy 100, 120, 126 i 130 USD jako kolejne punkty odniesienia dla wyceny kontraktów terminowych.
Napięcia po stronie podaży wiążą się ze słabszymi przepływami i spadkiem zapasów. Amerykańska EIA szacuje, że przepływy ropy i płynów ropopochodnych przez Ormuz wyniosły średnio 4,9 mln baryłek dziennie w II kw. 2026 r., wobec 21,6 mln b/d w IV kw. 2025 r., podczas gdy globalne zapasy ropy spadały średnio o 4,2 mln b/d w II kw. i według prognoz mają zmniejszyć się o kolejne 3,8 mln b/d w III kw. Dodatkową presję wywierają utrzymujące się ukraińskie uderzenia w rosyjską infrastrukturę rafineryjną, a amerykańska Strategic Petroleum Reserve wynosiła ok. 286,6 mln baryłek na koniec sierpnia — najniżej od listopada 1982 r.
Zmiany strukturalne i nieliniowe ryzyko cenowe
Patrzymy na rynek na progu istotnej zmiany strukturalnej, gdy Brent utrzymuje się tuż poniżej krytycznego progu 100 USD. Przy zwyżkach WTI i Brent odpowiednio o 17% i 16% w końcówce sierpnia uważamy, że uczestnicy rynku instrumentów pochodnych muszą przygotować się na szybkie, nieliniowe wybicie. Tradycyjne modele często zawodzą w warunkach geopolitycznych szoków podażowych, co oznacza konieczność pozycjonowania się pod nagłe skoki cen, a nie stopniowe wzrosty.
Aby wykorzystać ten impet bez narażania się na skrajne ryzyko spadkowe, powinniśmy skoncentrować się na długich opcjach call lub strategiach bull call spread, celujących w strike 120 i 130 USD. Zmienność implikowana niemal na pewno wzrośnie, co podbije premie opcyjne i będzie sprzyjać wczesnym nabywcom. Zdecydowanie odradzamy grę na spadki, ponieważ napięta sytuacja na rynku fizycznym czyni każdy niedźwiedzi zakład wyjątkowo niebezpiecznym.
Fizyczna rzadkość podaży i strategia handlowa
Fizyczne podstawy tego rajdu są wyjątkowo mocne, zwłaszcza że poziom amerykańskiej Strategic Petroleum Reserve znajduje się niepokojąco nisko — 286,6 mln baryłek. Dla porównania, to ogromny spadek względem historycznego maksimum 727 mln baryłek w 2009 r., co pozostawia decydentom niemal zerowy bufor do schłodzenia rynku. Przy globalnych zapasach kurczących się o miliony baryłek dziennie oczekujemy, że fizyczna rzadkość podaży będzie agresywnie windować wyceny instrumentów pochodnych.
Musimy też uważnie obserwować wąskie gardło w żegludze w Cieśninie Ormuz, gdzie przepływy załamały się do zaledwie 4,9 mln baryłek dziennie z poziomu ponad 21 mln. Historycznie, gdy kluczowe energetyczne „wąskie gardła” doświadczają takiej skali zakłóceń, ceny ropy notowały w ciągu kilku dni eksplozje rzędu wartości dwucyfrowych. W nadchodzących tygodniach wszelkie krótkotrwałe cofnięcia powinniśmy traktować jako okazje do zakupów, a nie jako zmianę szerokiego trendu wzrostowego.
Handlując w najbliższych tygodniach, musimy ostrożnie zarządzać dźwignią, ponieważ giełdy z dużym prawdopodobieństwem podniosą wymagania depozytowe w miarę narastania zmienności. Podczas wcześniejszych dużych skoków cen ropy — jak rajd z 2008 r. czy szok podażowy z 2022 r. — nagłe wezwania do uzupełnienia depozytu zmuszały wielu nieprzygotowanych traderów do opuszczania dochodowych pozycji. Utrzymywanie dodatkowych buforów gotówkowych na rachunkach tradingowych pozwoli przetrwać ostre, intraday’owe wahania na drodze do 130 USD.
Zacznij handlować teraz — kliknij tutaj, aby założyć swoje prawdziwe konto VT Markets.
