Aktualizacja z 12 czerwca przedstawiała indeks S&P 500 (SPX), wówczas w okolicach 7 422 pkt, jako „ustawiony” na odbicie do 7 440–7 525 pkt, a następnie spadek w kierunku 6 840–7 075 pkt zgodnie z zasadą fal Elliotta. Później indeks osiągnął szczyt na poziomie 7 577 pkt 15 czerwca, spadł do 7 294 pkt 26 czerwca, odbił do 7 551 pkt 6 lipca i według najnowszego odczytu był notowany w okolicach 7 475 pkt. Scenariusz „szczyt i zjazd” zrealizował się, choć nie osiągnięto docelowego zasięgu spadków, a zachowanie ceny od 14 maja pozostaje blisko obecnych poziomów — co jest spójne z tezą, że rozwija się korekta fali 4.
Uwaga rynku koncentruje się na tym, czy kurs zdoła zejść do szarych i zielonych stref docelowych, z konfluencją w pobliżu czarnego poziomu Fibonacciego 138,20% przy 7 121 pkt, a także w rejonie czarnych rozszerzeń 100,00%, 123,6% i 161,8%. Alternatywnie możliwe jest przedłużenie rajdu rozpoczętego 26 czerwca w kierunku 7 679–7 739 pkt, blisko rozszerzenia Fibonacciego 161,80% na 7 741 pkt, przy wskazywanej konfluencji 7 739 wobec 7 741 pkt. Potwierdzenie strony popytowej wymagałoby wybicia powyżej 7 551 pkt, a następnie powyżej historycznego maksimum z 2 czerwca na 7 721 pkt; potwierdzeniem strony podażowej byłoby wybicie poniżej dzisiejszego dołka, a następnie poniżej 7 348 pkt, co implikowałoby pierwszy cel w pobliżu ~7 140 pkt +/- 50 pkt przed ewentualną ponowną próbą w rejonie 7 740 pkt.
Otoczenie rynkowe i bieżąca niepewność
Obecnie poruszamy się w trudnym, poszarpanym otoczeniu rynkowym, a S&P 500 handlowany jest w okolicach 7 475 pkt. Taki boczny ruch ceny od połowy maja jest charakterystyczny dla większej fazy korekcyjnej, którą identyfikujemy jako falę 4. Ostatni odczyt CPI za czerwiec, nieco wyższy od oczekiwań (3,1%), dodatkowo zwiększył tę niepewność, utrzymując inwestorów w napięciu w kontekście przyszłej polityki Fed.
Właśnie dlatego w takim środowisku — gdy rynek pozostaje pomiędzy sprzecznymi sygnałami — VIX utrzymuje się w górnych „nastu” punktach, w okolicach 18. Taki poziom odzwierciedla niepewność, a nie otwarty strach, co dobrze pasuje do nieprzewidywalnej natury fali korekcyjnej. Ponieważ sezon wyników za II kwartał rusza w przyszłym tygodniu, oczekujemy utrzymania się tej niezdecydowanej konsolidacji do momentu pojawienia się wyraźniejszego katalizatora.
Poziomy transakcyjne i elastyczność strategiczna
Dla traderów instrumentów pochodnych oznacza to konieczność przygotowania się na dwa odmienne scenariusze i wykorzystania konkretnych poziomów cenowych jako „spustów” decyzyjnych. Zdecydowane zejście poniżej ostatniego minimum, a następnie poniżej dołka z 28 czerwca na 7 348 pkt, sygnalizowałoby, że rozpoczął się ruch w dół w kierunku rejonu 7 140 pkt. W takim wariancie szukalibyśmy okazji do zajęcia pozycji poprzez opcje put lub niedźwiedzie strategie spreadowe, aby skorzystać z narastającego impetu spadkowego.
Z drugiej strony, jeśli rynek „złapie grunt” i wyjdzie powyżej szczytu z 6 lipca na 7 551 pkt, fokus przesunie się na potencjalny finałowy rajd. Trwalszy ruch w górę celowałby w strefę 7 679–7 739 pkt, co odpowiada klasycznemu układowi korekcyjnemu przed bardziej znaczącym spadkiem. Byłby to dla nas sygnał do wykorzystania opcji call, aby rozegrać falę wzrostową do jasno zdefiniowanej strefy oporu.
Biorąc pod uwagę niejednoznaczny obraz rynku, nie przesądzamy, który kierunek zwycięży, lecz pozostajemy elastyczni. Traktujemy wskazane poziomy jako punkty orientacyjne, pozwalając rynkowi „odsłonić karty” zanim zaangażujemy istotny kapitał. Takie zdyscyplinowane, reaktywne podejście jest kluczowe dla zarządzania ryzykiem do czasu, aż z obecnej konsolidacji wyłoni się bardziej jednoznaczny trend.
Zacznij handlować teraz — kliknij tutaj, aby założyć swoje prawdziwe konto VT Markets.
