Dasar monetari AS lazimnya dibingkaikan sekitar pengurusan permintaan agregat: pengetatan melalui kadar faedah lebih tinggi untuk mengekang inflasi, dan pelonggaran melalui kadar lebih rendah untuk menyokong pertumbuhan. Permintaan agregat dihuraikan sebagai jumlah perbelanjaan pengguna, perniagaan, kerajaan dan eksport bersih, dengan Rizab Persekutuan mempengaruhi komponen tersebut secara tidak langsung melalui kadar faedah dan keadaan kredit, bukannya kawalan langsung. Mekanisme transmisi ini sebahagian besarnya berpihak kepada permintaan, manakala sebarang tindak balas dari sisi penawaran dianggap kesan sekunder akibat perubahan jangkaan terhadap permintaan masa depan.
Teks ini berhujah bahawa cabaran semasa ialah inflasi yang didorong sekurang-kurangnya sebahagiannya—mungkin sebahagian besar—oleh kejutan penawaran yang terkait dengan perang dengan Iran, yang telah mengganggu bekalan tenaga dan baja. Dengan harga yang lebih tinggi sudah dijangka menyejukkan aktiviti, penindasan permintaan tambahan melalui dasar yang lebih ketat boleh menjadi terlalu mengetatkan. Fed dikatakan mengutamakan inflasi namun menahan diri daripada kenaikan kadar lanjut pada mesyuarat terbaharunya, yang membayangkan pandangan bahawa pengurangan penawaran agregat adalah faktor utama dan bahawa inflasi sama ada akan mereda selepas lonjakan awal atau berterusan melalui lingkaran gaji-harga. Ini mengulangi perdebatan “sementara berbanding berkekalan” yang dikaitkan dengan Pengerusi Powell, di mana Fed dikritik kerana terlalu lama berpegang pada pandangan inflasi sementara; kritikan yang sama disifatkan sebagai risiko di bawah Pengerusi Warsh.
Mengulangi Perdebatan Inflasi Sementara
Kita melihat Pengerusi Warsh mengulangi pertaruhan inflasi sementara dengan mengekalkan kadar faedah tidak berubah walaupun tekanan dari sisi penawaran semakin memuncak. Eskalasi geopolitik terkini telah menolak harga minyak mentah Brent kembali menghampiri paras AS$90 setong, yang berpotensi mengalir terus ke dalam harga pengguna teras. Pedagang derivatif perlu menyedari bahawa Fed mengutamakan pertumbuhan ekonomi berbanding mengekang lebih awal inflasi yang dipacu penawaran ini.
Oleh sebab Fed menghentikan sementara kenaikan kadar, niaga hadapan SOFR (Secured Overnight Financing Rate) jangka pendek berkemungkinan tersilap harga risiko perubahan haluan hawkish secara mengejut. Kami mengesyorkan mengambil posisi untuk hasil yang lebih tinggi melalui swap kadar faedah dalam julat 2 tahun hingga 5 tahun, atau membeli swaption payer di luar wang (out-of-the-money). Data sejarah daripada kejutan tenaga lampau menunjukkan apabila Fed ketinggalan di belakang tekanan sisi penawaran, pembetulan kadar akhirnya jauh lebih tajam daripada yang dijangka pasaran.
Kedudukan Pasaran dan Risiko Stagflasi
Kadar “breakeven” inflasi kini diniagakan terlalu rendah berbanding kenaikan berterusan kos tenaga dan pertanian global. Pedagang derivatif patut mengambil posisi panjang pada opsyen Treasury Inflation-Protected Securities (TIPS) atau swap indeks harga pengguna (CPI) untuk meraih manfaat daripada peningkatan jangkaan CPI. Selain itu, opsyen panggilan (call) ke atas komoditi tenaga dan niaga hadapan baja menawarkan profil risiko-ganjaran asimetri yang menarik ketika rantaian bekalan kekal terjejas.
Dengan risiko stagflasi meningkat secara senyap, pasaran ekuiti kekal sangat terdedah kepada tekanan mendadak ke atas margin korporat. Kami mencadangkan pembelian put spread defensif pada S&P 500, manakala strategi panjang volatiliti seperti straddle pada indeks utama kelihatan menarik. Kedudukan ini melindungi portfolio jika lingkaran gaji-harga memaksa Pengerusi Warsh meninggalkan pendekatan tunggu dan lihat.
Mula berdagang sekarang — klik di sini untuk membuat akaun sebenar VT Markets anda.
